Dafne Schippers met titel richting WK in Birmingham

Atletiek Roberto Cancian

De glimlach stond zaterdag 17 februari eigenlijk de hele dag op het gezicht van Dafne Schippers tijdens de Nederlandse Kampioenschappen Indoor atletiek in Apeldoorn. Na afloop, op het moment dat er een persconferentie werd gehouden waar ook kinderen hun vragen mochten afvuren op hun idool, ging ze er helemaal lekker voor zitten. ‘Ik vind het leuk om samen met mijn puppy buiten te lopen, om die een beetje op te voeden’, antwoordde ze op een vraag of ze ook nog andere hobby’s had naast het hardlopen.

Zo ontspannen als ze er bij zat, zo liep de Utrechtse ook haar race tijdens de 60 meter indoor finale. In Omnisport Apeldoorn kwam Schippers driemaal in actie, dit tot groot enthousiasme van het in groten getale opgekomen publiek. Waar Schippers, die haar achtste titel op de sprintafstand pakte, in de serie en de halve finale nog kon ontspannen na de eerste veertig meter, moest ze in de finale wel vol aan de bak.

Met een tijd van 7.09 zette ze haar beste tijd van het seizoen neer; op gepaste afstand grepen Jamile Samuel (7.17) en Naomi Sedney (7.22) respectievelijk de zilveren en de bronzen medaille. ‘Geweldig om hier voor eigen publiek te lopen’, zei Schippers direct na haar race.

Even later, in de catacomben van Omnisport, keek ze ook alvast vooruit naar het komende Wereldkampioenschap Indoor atletiek in het Engelse Birmingham van 1 tot en met 4 maart. ‘Fantastisch dat vijf Nederlandse vrouwen onder de WK-limiet lopen, daar heb ik heel veel respect voor.’

Op 24 en 25 februari kwam ze nog aan de start in het Schotse Glasgow, vervolgens gaat ze in Birmingham vast en zeker een gooi doen naar de medailles. ‘Eerst daar maar eens de finale halen, dan pas verder kijken naar de mogelijkheden. Ik heb geen gemakkelijk jaar gehad doordat ik soms zoekende was naar de souplesse en dat moet nou juist mijn sterkste punt blijven.’

Een kwestie van de juiste balans tussen kracht, power en ontspanning vinden. In Apeldoorn had ze dat al. De vraag of ze nog bang was geweest dat ze misschien wel tweede of derde zou kunnen worden, lachte ze zuinig weg. ‘Ik wil iedere race winnen, met een andere plek moet je dan niet bezig zijn en dat doe ik dus ook niet.’

Schippers, die bij de NK vrolijk zwaaiend de hal in kwam en als een heuse ster werd ontvangen, kende in de serie in Apeldoorn een opwarmertje. Na iets meer dan de helft van haar race, rechtte ze de rug en liep ze ontspannen naar een tijd van 7.47.

In de halve finale trok ze dat ritme langer door om in 7.16 ruim voor haar concurrenten te eindigen. ‘Mijn tijd van 7.09 in de finale is prima, ik heb er plezier in en zit goed in mijn vel. Voor mij is het Europees Kampioenschap outdoor in Berlijn deze zomer het belangrijkste om naar toe te werken, maar ik wil wel altijd winnen.’

Ook in Apeldoorn, waar ze goed werd afgeschermd voor het enthousiaste publiek.  Of ze dat jammer vond? ‘Dat mis ik best en daar heb ik ook mee leren omgaan. Nu kom ik soms via de artiesteningang binnen, maar zo kan ik mij wel het beste focussen op mijn wedstrijden. Zeker bij een 60meter kan ieder foutje, hoe klein ook, genadeloos worden afgestraft.’

De tijd dat ze nog rustig in een hoekje kon zitten met haar boterhamzakje en naar de andere atleten kon kijken, is er eentje van vier of vijf jaar terug. ‘Ja, dat was ook wel lekker, maar dat is nu niet meer mogelijk. Daarvoor in de plaats maak ik nu weer hele andere mooie dingen mee.’

Matteo, één van de kinderen van het vragenuurtje, wilde nog weten wat ze als ontbijt neemt. ‘Ik bak in de ochtend een eitje met spinazie, dat doe ik voor de eiwitten’, zei ze op een rustige manier. Matteo snapte het. ‘Ik eet een boterham met chocoladepasta’, zei hij. Schippers schoot daarop in de lach. ‘Dat wil ik ook wel, maar het eitje is voor mij als sporter toch beter. Wie wil er nog op de foto?’

Over die vraag werd niet lang nagedacht door de kinderen.