‘Het is nauwelijks voor te stellen dat dit icoon er niet meer is’

Overig nieuws Robert Jan van der Horst

Vlaggen halfstok, een klein condoleanceregister, rouwbanden voor de teams uit de bovenbouw, een minuut stilte bij alle voetbalwedstrijden en een foto van ‘Onze Paul’ in het clubhuis. Het overlijden van Paul Verweel (66) dinsdagavond 24 april is, hoewel niet onverwacht, hard aangekomen bij SV Vechtzoom.

‘Ik heb er de hele nacht niet van geslapen’, aldus Brahim Karroum, penningmeester en vice-voorzitter van de omnivereniging uit de Utrechtse wijk Overvecht. ‘Er zijn hier intern zelfs stemmen opgegaan om alle thuiswedstrijd af te gelasten, maar dat zou juist helemaal níet in geest van Paul zijn geweest.’

Hoogleraar en sportbestuurder Verweel, van 1997 tot en met 2009 voorzitter van de Vereniging Sport Utrecht – de belangenbehartiger van de Utrechtse sport -, had het hart op de juiste plaats, weet Karroum. ‘Hij kreeg van iedereen respect. Verweel was weliswaar ‘slechts’ adviseur van onze vereniging, maar zijn mening was bij besluiten die moesten worden genomen vaak doorslaggevend. Het was toch Paul die iets vond, daar hield je rekening mee.’

 

Vechtzoom

Foto: Universiteit Utrecht

Elke zaterdag was Verweel te vinden bij SV Vechtzoom. Karroum: ‘Terwijl hij dat toch niet hoefde. Maar hij was zeer betrokken. Dinsdagochtend, de dag van zijn overlijden, heb ik nog een e-mail van hem gekregen. We wisten dat hij ziek – uitgezaaide prostaatkanker, red. – was en al bezig de zaak over te dragen. Vorige week woensdag was hij nog bij de Socrates Voetbalschool op ons complex, om de puntjes op de i te zetten. Die school was een idee van Paul; hij adoreerde Socrates, de legendarisch Braziliaanse middenvelder. Ook onze clubkleuren refereren aan die Zuid-Amerikaanse voetbalgrootmacht. Ik heb zoveel van hem geleerd. Wat me het meest zal bijblijven? In een van zijn laatste e-mailtjes schreef hij nog: Ook al heb je gelijk, dan nog is de mening van anderen belangrijk. Blijf dus altijd luisteren.’

Verweel maakte zich sterk voor de integratie van nieuwkomers in onze maatschappij. Geen beter middel dan sport, vooral bij de jongsten. Zo was hij tien jaar actief als voorzitter van zijn geesteskind vv Hoograven. ‘Maar toen hij vanwege zijn gezondheid moest stoppen, was het binnen een jaar met die club gebeurd.’

Aan het woord is Martin Donker, voormalig ploeggenoot van Verweel bij COV Desto en voormalig sportverslaggever van het zelfstandige Utrechts Nieuwsblad. ‘Paul is een vriend van me vanaf onze gezamenlijke tijd bij Desto. We speelden bij Desto 2 aan de rechterkant en vormden een heerlijk tandem. We hebben zelfs ook nog even in hetzelfde huis gewoond.’

‘Paul is geboren in Vlaardingen en ik heb hem beroepshalve enkele keren mogen interviewen. Hij geloofde in het goede van de mensen, was een echte idealist. Ik kan me nog herinneren dat er in 1981 een grote landelijke demonstratie was tegen het plan van de toenmalige regering om kruisraketten in ons land te stationeren. Dat was op een zaterdag en er liepen 400.000 mensen te hoop. Paul zegde er het voetbal voor af en dat was wat in het Desto van die tijd. Maar principes waren voor hem belangrijker dan een voetbalwedstrijd.’

Hoewel een zeer bescheiden mens, was ook enige ijdelheid Verweel niet vreemd. ‘Maar wel op een leuke manier’, aldus Donker. ‘Waar wij aankwamen met onze voetbaltas, had hij al een koffertje. En soms had hij zijn voetbalschoenen in een goudkleurtje gespoten. Paul had tevens een zwak voor jasjes en colbertjes; kleding was voor hem belangrijk.’

 

Paul Verweel Sportfonds

Verweel had nog talloze andere functies in de sport. Zo was hij jarenlang vice-voorzitter van de KNVB, bestuurslid van de Stichting Sport & Samenleven Utrecht (SSU) en bekleedde hij van 2007 tot 2013 de Richard Krajicek Leerstoel, daarvoor onderzocht Verweel hoe sport bijdraagt aan de ontwikkeling van kinderen in achterstandswijken.

Tijdens de jaarlijkse sportverkiezingen op 14 februari – georganiseerd door de VSU in de Jaarbeurs – werd bekend dat door de gemeente het Paul Verweel Sportfonds was opgericht. ‘Hij vond het een mooi idee dat hierdoor zijn naam voortleeft’, aldus communicatiemedewerkster Yvonne Mureau van de VSU. Via het Paul Verweel Sportfonds, een voortzetting van het Jeugdsportfonds, kunnen kinderen tot en met 17 jaar, die in het bezit zijn van een U-pas, een aanvraag doen voor het verkrijgen van een sportattribuut naar keuze. Zo wordt een bijdrage geleverd aan het toegankelijker maken van sport voor mensen die het minder breed hebben.

 

 

Jan Boessenkool, momenteel voorzitter van de VSU laat op de website de organisatie waar Verweel ere-lid van was weten: Het is nauwelijks voor te stellen dat dit icoon er niet meer is, geen deel meer uitmaakt van de Utrechtse sportwereld, niet meer te raadplegen is voor lastige vraagstukken die de VSU en/of de SSU aangaan, of Hoograven, of Vechtzoom of welke vraag ook. Voor mij persoonlijk is het nog pijnlijker, na 43 jaar trouwe vriendschap, ook al kondigde zijn dood zich al enige tijd aan na een slopende ziekte. Het leven werd voor hem uiteindelijk, in zijn eigen woorden, ondraaglijk. Het verdriet is groot, het verlies enorm en we zullen hem vreselijk missen. Maar de dankbaarheid voor wat Paul allemaal tot stand heeft gebracht, zijn nalatenschap en bovenal zijn vriendschap zal uiteindelijk groter blijken.’

Paul Verweel laat een vriendin en drie kinderen achter.