Als de bel gaat wil Nawal knallen

Kick boxing Roberto Cancian

Recentelijk werd Nawal el Amouri in Engeland Europees kampioen kickboksen in de klasse tot 35 kilogram. De 12-jarige Nawal had slechts één van de drie rondes nodig om de winst naar zich toe te trekken. ‘Ik moest tegen een Engels meisje en het was inderdaad snel klaar,’ zegt ze bescheiden. Aan de eettafel in Veenendaal vertelt ze haar verhaal. Zo rustig als ze daar zit, zo anders is het wanneer ze in de boksring stapt. ‘Wanneer de bel gaat dan wil ik knallen,’ zegt ze.

Terwijl ze het uitspreekt worden haar ogen al groter. Alleen winnen telt voor de leerling van het Rembrandt College in Veenendaal. ‘Ik ben op mijn achtste jaar begonnen met kickboksen nadat ik een aantal proeflessen mocht volgen. Ik heb bij GVVV in Veenendaal ook een voetbaltraining gevolgd maar de vechtsport vond ik toch leuker.’

Vier jaar later heeft ze al wereldtitels, Europese titels en Nederlandse titels achter haar naam staan maar ze wil meer. ‘In 2015 won ik in Amersfoort mijn eerste Nederlandse titel, daarna mocht ik ook al snel wedstrijden in het buitenland vechten.’ Vanaf dat moment ging het snel met het jeugdige talent. In Italië won ze eind 2017 zelfs drie wereldtitels. Van haar 62 wedstrijden tot nu toe verloor ze er slechts twee. ‘Dan ben ik teleurgesteld en wil ik een re-match.’

Zo ook tegen de Ierse Jodie McCarthy, ook wel ‘The Beast” genoemd. Een leeftijdsgenootje dat al wedstrijden in Thailand vocht. Wedstrijden waar ze naar uit kijkt. Net als de hoogste klasse waar ze gezien haar leeftijd nog wel even op moet wachten. ‘Wanneer ik 18 ben wil ik in de A-klasse vechten en de beste van allemaal zijn.’

 

Techniek

Nawal el Amouri komt zowel bij Muay Thai als bij de K1 gevechten uit en doordat ze ook bij andere bonden haar wedstrijden mag doen, rijgt ze de titels aaneen. Wanneer ze mag kiezen dan komt ze het liefst bij Muay Thai in de ring. ‘Dat is veel meer op techniek gericht en dat ligt mij wel. Ik kan goed trappen en stoten maar kijk ook altijd waar de ruimte is.’

Trainen vindt Nawal nooit vervelend. ‘Ik heb veel energie en wil altijd trainen. Op maandag, woensdag en vrijdag train ik in Rotterdam, dat zijn zowel techniektrainingen als het sparren. Dat doe ik toch het liefste,’ lacht ze. Op de dinsdag leeft ze zich uit op de bokszak in Veenendaal en de donderdag is voor de hardlooptraining en krachttraining. In het weekend zijn dan vaak nog wedstrijden.

Ze krijgt talentenbegeleiding op school zodat er rekening wordt gehouden met wedstrijden in het buitenland maar zelf heeft ze ook de discipline om alles goed bij te houden. ‘Voor die wedstrijd in Engeland ben ik met mijn moeder op zaterdagochtend vertrokken met de boot. Dan slaap ik op de boot en probeer ik ook huiswerk te doen. Na de wedstrijd in Hastings zijn we op zondagmiddag alweer terug gegaan.’

Haar moeder vult aan: ‘Dat regelen we verder allemaal zelf.’

Deze maand gaat ze weer voor wedstrijden naar Engeland voor zowel partijen Muay Thai als K1. In april zijn er dan kwalificatiewedstrijden voor het wereldkampioenschap jeugd in het Turkse Antalya dat begin september plaats vindt. ‘Daar komen grote namen in actie en daar wil ik bij zijn.’

Zenuwen voor een wedstrijd heeft ze eigenlijk niet, haar eten krijgt ze echter niet weg kort voor een duel. ‘Ik eet niet voor een wedstrijd en zonder mij het liefst een beetje af. Dan heb ik mijn play-list aan met wat rapmuziek. Pas na de wedstrijd eet ik en gelukkig kan ik ook gewoon alles eten.’

Haar grote droom is dat Muay Thai een Olympische Sport wordt. ‘Dan wil ik er in 2024 of 2028 graag bij zijn.’ Officieel moet ze dan 18 jaar zijn dus wellicht moet ze dan nog even geduld hebben. ‘De regels hebben ze nu ook pas aangepast. Eerst mocht je vanaf 12 jaar ook op het hoofd slaan en nu mag dat pas bij 18 jaar. Dat is wel jammer.’

Bang voor klappen is ze niet. ‘Het is zorgen dat de dekking goed is en op het juiste moment toeslaan.’

Wat ze naast de sport wil doen, heeft ze ook al aardig in haar hoofd. ‘Ik wil dokter worden. Ik vind organen bijvoorbeeld best wel interessant.’ Ondanks dat ze alles wil winnen geeft ze ook aan dat ze tegenstanders niet wil blesseren. ‘In mei van het vorige jaar had een tegenstander haar ribben gekneusd. Ik wil een tegenstandster geen pijn doen maar wel winnen.’

Dat zal dit jaar zeker weer gaan gebeuren. Begin dit jaar werd ze voor de tweede keer op rij ook nog eens gekozen tot Talent van Veenendaal.