Annemiek van Vleuten gedijt in nat en koud La Doyenne

Wielrennen Hans van Ommeren

Barre omstandigheden, Annemiek van Vleuten houdt er wel van. Eigenlijk kan het haar nooit zwaar genoeg zijn. De geboren Utrechtse werd op haar wenken bediend in de laatste voorjaarsklassieker. Luik-Bastenaken-Luik was nat en koud. Met een magistrale solo won Van Vleuten haar tweede grote koers van dit jaar. Een dolblije Floortje Mackaij werd in de stromende regen tweede.

Alsof Koningsdag een dag later naar België verplaatst was maakte Demi Vollering het Oranje-gevoel compleet door als derde het podium te beklimmen in La Doyenne, de Waalse naam voor de Ardennenklassieker Luik-Bastenaken-Luik. Van Vleuten had de afgelopen weken in de grote vrouwenkoersen steeds op een haar na de overwinning gemist. Begin maart verbaasde ze in Strade Bianche vriend en vijand al zo snel hersteld te zijn van haar kniebreuk.

Nu is dat temidden van alle eendagswedstrijden een koers op zich, een buitenbeentje met lange beklimmingen over gravelstroken. In België en Nederland hebben ze gewoon asfalt en daar greep Van Vleuten steeds naast de hoofdprijs. In de Ronde van Vlaanderen was de Italiaanse Bastianelli net iets sneller in de sprint, in de Amstel Gold Race lukte het niet de Poolse Niewiadoma in de laatste kilometer te achterhalen en in de Waalse Pijl moest ze op de Muur van Huy buigen voor aartsrivale Anna van der Breggen.

Die  kwam er in Luik-Bastenaken-Luik niet aan te pas, terwijl ze de eerste twee edities toch winnend had afgesloten en als topfavoriet van start ging. Van der Breggen werd uiteindelijk twaalfde, één plaats voor Ellen van Dijk.

 

Gevreesde La Redoute

Van Vleuten ging er vandoor op de meeste gevreesde helling, La Redoute, met op het steilste stuk een stijgingsprecentage van boven de 20 procent. De renster van Mitchelton-Scott  kwam als eerste boven en aarzelde geen moment, ook al bedroeg de afstand tot de finish nog een slordige 37 kilometer. Maar de wereldkampioene tijdrijden ging onverdroten door en trotseerde met bijna satanisch genoegen de elementen. Uiteindelijk bedroeg haar voorspong op de nummer twee 1,39 minuten. Die nummer twee was Floortje Mackaij, een kind van wielerstad Woerden. Kon de renster van Team Sunweb het woensdag niet volhouden op de Muur van Huy, nu glipte ze in de slotkilometers weg uit de groep achtervolgers en passeerde met getekend gelaat maar vol vreugde de finish. ‘In de bocht gaf ik vol gas, kreeg een gaatje en dat hield ik vast.’

Annemiek van Vleuten mag zich de renster van het voorjaar noemen met een waarlijk schitterende reeks. ‘Dit is een heel mooi rijtje van vijf WorldTour-wedstrijden, één, twee, twee, twee, één. De Strade Bianche was al een droom en nu ook nog een monument. ‘Supergaaf’, zei Van Vleuten voor de microfoon van NOS-verslaggever Han Kock. ‘Het was heel erg afzien, maar ik ben uitgegaan van mijn eigen kracht.’

(tekst loopt door onder het filmpje)

Bij de mannen had Jakob Fuglsang eindelijk succes. De strijdlustige Deen loste ruim 10 kilometer voor de finish zijn medevluchters en hield stand. Tweede werd de Italiaan Formolo en derde de Duitser Schachmann. Beste Nederlander was Wout Poels (tiende).