Annemiek van Vleuten reed bijna 100 km met een gebroken knie

Wielrennen Hans van Ommeren

Annemiek van Vleuten zal minimaal drie maanden niet kunnen koersen. Dat is de verwachting nadat zaterdagavond in een ziekenhuis in Innsbruck geconstateerd werd dat ze haar knie heeft gebroken bij een val ’s middags in de wegwedstrijd van de WK. Niettemin fietste de 35-jarige gewoon door tot de finish, 95 (!) kilometer verderop.

Van Vleuten heeft een scheur in haar knie opgelopen. Een stukje bot waar de kruisband aan vastzit is afgebroken. In Nederland zal verder onderzoek worden verricht. De eerste verwachting is dat het herstel zeker drie maanden zal duren.

 

Tragisch lot

Twee monumentale kampioenschappen, twee keer door een val uitgeschakeld. Het is het tragische lot van de geboren Vleutense. Op zondag 7 augustus 2016 vloog ze op de Olympische Spelen van Rio de Janeiro in de afdaling van de wegwedstrijd uit de bocht en lag als een zielig hoopje in een greppel.  Een kreet van afschuw ging er door de Nederlandse huiskamers. Vooral in die van haar moeder Ria, geboren in Cothen, die met veel familie juist haar verjaardag vierde en zo had gehoopt op een medaille van Annemiek.

Zaterdag 29 september 2018 ging het opnieuw mis in de wegwedstrijd, nu van de WK. Het had haar wedstrijd moeten worden, ze had zich voorbereid met langdurige hoogtestages waar ze trainde met mannen. Het typeert de verbetenheid waarmee Van Vleuten haar vak als professioneel wielrenster uitoefent. Daarom kwam de op het oog onschuldige val al in een vroeg stadium van de 156 km lange koers zo hard aan. De smak tegen het wegdek leek wel mee te vallen, maar in de reflex om zich op te vangen moet Van Vleuten een voor haar knie vreemde beweging hebben gemaakt.

‘Ze vielen voor mij, ik kon ze net niet meer ontwijken en viel er over heen. Ik had niet het idee dat de impact van de valpartij zo groot was. Het voelde alsof mijn knie uit de kom was. Ik ben toch weer op de fiets gestapt, maar kon geen vermogen meer leveren met mijn linkerbeen. Uiteraard baal ik enorm van de valpartij, want ik voelde mij heel erg sterk.’

 

Saamhorigheid

Ellen van Dijk, ook onderuit gegaan, belichaamde na de val het saamhorigheidsgevoel binnen de Nederlandse ploeg. De Woerdense nam Van Vleuten op sleeptouw en zette haar keurig af in het verbrokkelde peloton. Nu gold Van Dijk ook niet direct als kanshebber op het met verschillende beklimmingen loodzware parkoers, maar haar opofferingsgezindheid was groot.

Van Vleuten moet toen al beseft hebben dat het gedaan was met haar aspiraties. Ook al werd het op de fiets niet erger, ze miste in haar linkerbeen vermogen en kon dus niet voldoende aanzetten. Toch probeerde ze het een keer in de beklimming. Haar versnelling was de meeste rensters te machtig, maar ze kon niet voldoende afstand nemen. ‘Ik ben blij dat ik toch nog Anna kon lanceren bij mijn aanval.’

Van der Breggen, de andere topfavoriete voor het goud, gebruikte de schifting waar Van Vleuten voor had gezorgd als aanzet om zelf te gaan. En hoe. De 28-jarige verpleegkundige knalde omhoog, achterhaalde de koplopers en ging meteen door om na een fabelachtige solo de wereldtitel te veroveren.

 

Outstanding

Na afloop bleek Van Vleuten haar eigen drama nog niet helemaal verwerkt te hebben. Ze sprak van haar ontzettende goede vorm, van de twee rensters ‘die outstanding waren’ (Anna en Annemiek), maar de uitslag was ongenadig hard: 1. Anna van der Breggen, 7. Annemiek van Vleuten.

Dat ze in bloedvorm verkeerde en de ontketende Van der Breggen, mits het niet tegen het ‘landsbelang’ inging, serieus partij had kunnen bieden, lijkt wel zeker. In de tijdrit vier dagen eerder was niemand opgewassen tegen de meedogenloze snelheid van Van Vleuten. Maar in het wielrennen gaat nu eenmaal tragiek hand in hand met heroïek. Terwijl de prestatie van Van der Breggen – terecht – bejubeld werd, verdween Van Vleuten door de achterdeur en hadden slechts weinigen nog oog voor haar.

 

Zware blessures

De loopbaan van de Wageningse, afgestudeerd in de Dierwetenschappen, wordt gekenmerkt door zware blessures. In 2009 bleek ze te kampen met een ernstige vernauwing in de liesslagader door gevormd littekenweefsel. Ze werd succesvol geopereerd, maar de blessure keerde twee jaar later terug, nu aan het andere been. Weer volgde een operatie, maar die leidde ertoe dat de doorbloeding in het been veel slechter werd. Maandenlang reed ze ‘op één been’ tot er ineens herstel volgde. Maar in 2013 moest ze opnieuw vanwege die vernauwing geopereerd worden, nadat ze een jaar eerder onder het mes was gegaan voor een gebroken sleutelbeen.

In 2014 kwam ze zwaar ten val in de ploegentijdrit van de WK.  Annemiek van Vleuten moest twee dagen voor de individuele tijdit naar huis met een gebroken voet en grote wond aan haar kuit. Een jaar later ging het weer mis in de aanloop naar de WK.  Ze werd tijdens een hoogtestage in Italië aangereden door een auto. Met drie gebroken ribben, een klaplong en een gebroken sleutelbeen werd ze vijf dagen opgenomen in een Italiaans ziekenhuis.

En dan 2016. De smak in de olympische wegwedstrijd leidde tot een zware hersenschudding en gebroken ruggenwervels. Fysiek kwam ze er weer snel bovenop, mentaal moest ze langer revalideren en deed dat onder meer door te backpacken in Australië.

Nu dus een gebroken knie. Weer zal Annemiek van Vleuten moeten revalideren. Maar het doel is duidelijk. Tokyo, 2020. Over twee jaar moet ze opnieuw herboren zijn.