En daar is dan eindelijk Dylan Groenewegen als nummer 1

Wielrennen Redactie

Met het oog was het niet waar te nemen, maar een sprinter voelt intuïtief wanneer hij heeft gewonnen. Juichend stak Dylan Groenewegen zijn armen in de lucht na de finish van de zevende etappe in de Tour de France. En hij had gelijk. De rappe renner uit Abcoude was in Chalon-sur-Saône tot zijn grote opluchting een fractie sneller dan Caleb Ewan. Peter Sagan werd derde.

Vergeten was alle persoonlijke ellende van de afgelopen week. Groenewegen was als snelste man van het mondiale peloton voorbestemd om de eerste etappe te winnen en de gele trui te veroveren voor zijn ploeg Jumbo-Visma. Maar het liep anders. Niet de triomfator op de Champs-Élysées van twee jaar geleden, maar zijn ploeggenoot en zogeheten lead-out man, de laatste man van het treintje, Mike Teunissen greep zaterdag in Brussel de hoofdprijs. De topsprinter uit Abcoude restte slechts het likken van de wonden. Letterlijk.

De valpartij op de openingsdag van de Tour de France bleef Groenewegen de hele eerste week achtervolgen. Bij de volgende massasprint in de vierde etappe was hij nog niet topfit en het gebrek aan communicatie leidde tot enige ergernis bij de mannen die de sprint hadden voorbereid.

In etappe zeven zou zich de volgende kans voor de snelle jongens aandienen, mits het peloton bij elkaar bleef. Dankzij indrukwekkend kopwerk van Wout van Aert die het tempo in de slotkilometers hoog hield mocht het sprintersgilde zich opmaken voor een koninklijk gevecht in de laatste honderden meters.

Dat werd het. Groenewegen leek met behoorlijk verschil als eerste de meet te passeren totdat als een duveltje uit een doosje aan de rechterkant Ewan opdook. De kleine Australiër kwam echter centimeters tekort. Een oerkreet illustreerde de emoties van Groenewegen toen hij door zijn ploeggenoten werd omhelsd. De druk was enorm geweest, maar hij was, een topsporter waardig, er niet aan bezweken.