Logo Vuelta

Gevoel

Column Pim van Esschoten 'Eindsignaal'

'Het Utrecht-gevoel'. Paul Martens, Duitse wielerprof in Hollandse dienst, zei het op zo'n manier alsof iedereen wel wist wat hij bedoelde - zeker wielrenners onder elkaar. Want zoals in Utrecht...

Pim van Esschoten

Dat we in deze stad iets bijzonders van het Grand Départ maakten, dat renners bijna verbijsterd spraken over het fietsen door tunnels van oorverdovend lawaai – dat wisten we wel.

Utrecht was die julidagen in 2015 charmant, mooi, vrolijk, beetje gek, vriendelijk en het leek wel of die eeuwig naar binnen gekeerde stad zich ineens opende, lonkend naar de hele wereld: kijk mij eens, mooi hè?

De stad die z’n kwaliteiten bij voorkeur verborgen houdt, die de eeuwen liefst zonder al teveel gedoe aan zich voorbij laat trekken, die stad van mopperaars juichte alles voor alles dat voorbij kwam.
Zelfs de gemeentelijke veegwagen die voor de eerste renner uitreed werd luidruchtig onthaald.

Maar dat in het peloton twee jaar later nog zoiets als een ‘Utrecht-gevoel’ bestaat is een verrassing. En een aangename ook.

Arm Düsseldorf. Ze hebben zich daar, stroomopwaarts langs de Rijn, vast net zo verheugd als wij twee jaar geleden. De poen voor de Tour de France was op tafel gekomen, nadat de politieke besluitvorming een dubbeltje op z’n kant was geweest. En dan komt de Grote Dag en kunnen de helikopters geen beelden van de stad maken vanwege alle regen.

It’s all in the game, zeggen ze dan. Het weer heb je immers niet in de hand, maar het feit dat miljoenen mensen van over de hele wereld naar prachtige (lucht)plaatjes van de stad kijken, was destijds ook in Utrecht een verdraaid belangrijk argument om sceptici te overtuigen.

Dat spel speelt Utrecht nu weer. Enthousiastelingen die helemaal voor het vertrek van de Vuelta 2020 gaan. En sceptici. Die aarzelen over het geld, die zeggen dat het niet erg leeft in de stad, die Ronde van Spanje van 2020.

Helemaal waar; toen in 2010 de tweede etappe van de Giro d’Italia finishte op de Croeselaan, leefde het vooraf ook niet. En toch stonden er tegen de 250.000 mensen in de stad.

Okay, de Vuelta is geen Tour. En Utrecht nu is niet het Utrecht van voor 2015. We weten beter hoe we het feest kunnen optuigen; ideeën zat in de stad van het talent om de Spaanse furie om te zetten in… het Utrecht Gevoel.

Verdulleme, wat klinkt dat lekker.