Heel team in de weer voor Jacomina Eijkelboom

Triatlon Jurgen van Teeffelen

Jacomina Eijkelboom (46) uit Utrecht volbracht woensdag een huzarenstukje. Lopend, zwemmend en fietsend trok ze van Londen naar Parijs. Wat komt er kijken bij zo’n extreme krachtproef? US-verslaggever Jurgen van Teeffelen volgde de voorbereidingen nauwgezet en zag dat ook van het begeleidingsteam een krachtproef wordt gevraagd.

Het is half april dat de zwem-whatsapp groep van mijn triatlonclub zowat ontploft. Het vooruitzicht van een zomers Paasweekend én het opengaan van recreatiegebied Henschotermeer doet het zwemmersbloed bij veel triatleten sneller stromen: het open water zwemseizoen kan beginnen! Het berichtje van een zekere Jacomina slaat daarbij alles. Ze schrijft: ‘Nog meer zwemspam: Morgenochtend ga ik 2 uur rondjes zwemmen in Hens en krijg ik mijn eten ‘Kanaalstyle’ (bidons/bananen worden naar me gegooid), daarna fiets ik meerdere 90 min rondjes over Heuvelrug. Zie het bondsblad voor mijn trainingsdoel.’

Zo’n bericht schudt mijn journalistieke voelsprieten gelijk wakker. Wie is dit? Wat is dit? Waarom doet iemand dit? Het blad van de Triathlonbond geeft antwoord. Jacomina Eijkelboom gaat in juni rennend, zwemmend en fietsend een ‘StedentripXL’ doen: ze wil de Enduroman Arch2Arc volbrengen. Vertrekpunt: de Marble Arch van Hyde Park in Londen. Aankomstpunt: de Arc de Triomphe in Parijs.

 

Eijkelboom tijdens een training in open water.

Strenge eisen

Het is wel even iets anders dan ‘gewoon’ een marathon of desnoods een triatlon waar sportieve landgenoten hun hand tegenwoordig niet meer voor omdraaien. Geen enkele Nederlander is dan ook ooit aan de Enduroman begonnen. Gek is dat niet, want van de 71 pogingen die sinds 2000 zijn gedaan, heeft meer dan de helft het niet gehaald. Eén deelnemer bracht het er zelfs niet levend vanaf, hij overleed tijdens de oversteek van Het Kanaal. De eisen zijn daarom streng: wie mee wil doen moet zijn ‘duursport-cv’ meesturen en aantonen langer dan zes uur in buitenwater van 16 graden of kouder zwemmend te kunnen overleven.

Op 4 juni heb ik haar aan de lijn. Ze staat te popelen om naar Londen af te reizen. Daar hoopt ze dan van ‘haar kapitein’ zo snel mogelijk groen licht te krijgen om Het Kanaal over te mogen. Want de smalle zeestraat blijkt zo’n beetje het moeilijkste stuk zee om zwemmend over te steken. Een ondoorgrondelijke stroming, grote boten waar je tussendoor moet laveren, de opkomende getijden en de wind die zó van richting kan veranderen. ‘Je kan de pech hebben dat je de kust van Frankrijk ziet liggen maar moet wachten omdat het te link is’, legt Eijkelboom uit. ‘Tussen 10 en 15 juni mag ik beginnen met zwemmen. Daarna is mijn kans verkeken, dan is een volgende deelnemer aan de beurt.’

 

Klaar voor de start

Donderdag 6 juni is iedereen er klaar voor. Atlete, begeleidingsteam en een heleboel supporters die zich verenigd hebben in de Jaco A2A Support Whatsapp groep of via andere kanalen de poging volgen. Het Kanaal lijkt mee te werken: Eijkelboom stuurt het volgende bericht: ‘Spannend… aan de telefoon met Edgar Enduroman… 95% kans op zwem maandagochtend, dus klaar maken voor start vanavond 23:00 Marble Arch! #hetgaatbijhijnagebeuren.’

De Whatsapp stroomt direct vol met succeswensen en tips, al dan niet in dichtvorm of begeleid door een grappige foto of video. Maar het weer verslechtert en een volle week verstrijkt. Eijkelboom weet nog twee extra dagen respijt te krijgen van de organisatie. In de nacht van 17 en 18 juni denkt ze de oversteek te wagen. Er is wel een probleempje: twee begeleiders moeten worden afgelost want zoveel vakantiedagen kunnen zij niet opnemen én er moeten extra aardappelcakejes en bosuipannenkoekjes gemaakt worden want die moeten wel een beetje vers zijn. Lang leve Whatsapp: binnen no time is het geregeld.

 

Mentale ondersteuning

Behalve dat je overgeleverd bent aan Neptunus, of Poseidon voor mijn part, is het begeleidingsteam van groot belang. Eijkelboom moet goed eten, zich goed kleden en vooral mentaal ondersteund worden. ‘Het is een reizend circus’, legt ze uit. ‘Normaal heb je verzorgingsposten, maar hier niet. Na tien uur word ik moe, kan ik niet meer goed nadenken en vooral geen beslissingen nemen. Dan ben ik overgeleverd aan mijn begeleiding die alles voor me bepaalt.’

Zorgvuldig heeft Eijkelboom haar team de laatste maanden geboetseerd. ‘Het zijn vier vrienden uit de triatlonwereld. Ze zitten dicht bij me, kennen me en weten hoe het in mijn hoofd werkt. Samen hebben we alle mogelijke scenario’s uitgewerkt en daarin punt voor punt beschreven wanneer en wat ik moet eten, wanneer ik voor een hazenslaapje ga en hoe lang die mag duren, wanneer ik een jasje aan moet trekken. Dat hebben we uitgebreid geoefend.’

Ook de bevoorrading is geoefend. Eijkelboom krijgt tijdens het zwemmen vanuit het bootje dat meevaart melkflessen toegeworpen met daarin voedingswaar met de benodigde calorieën. Haar favoriet? ‘Boterkoek.’

De inspanningen werpen hun vruchten af. Woensdagochtend 19 juni boekt ze haar eigen triomf bij de Arc de Triomphe in Parijs.


Lees hier het eerste deel van de berichtgeving rond Jacomina Eijkelboom.