Een historische middag in Langbroek

Sporthistorie Voetbal Hans van Echtelt

Zelfs Leo van Veen stond langs de lijn toen zaterdagmiddag in Langbroek werd gevoetbald bij de hervatting van het seizoen na de winterstop. De streekderby SVL - Geinoord in de Eerste Klasse A stond onder meer op het programma. De voormalige topscorer van DOS en FC Utrecht had evenals honderden andere liefhebbers de drang niet kunnen weerstaan om weer eens een partijtje competitievoetbal te zien. Zelfs het verkeer rond sportpark ‘Oranjehof’ moest geregeld worden om alles in goede banen te leiden en alle auto’s een plek te gunnen.

Nu zijn werkzaamheden als technisch manager bij AC Trencin gestopt zijn, heeft Van Veen weer alle tijd om zelf naar voetbal in stad en regio te kijken. ‘Ik woon in Wijk bij Duurstede en zag dat SVL tegen Geinoord op het programma stond. En dat leek me een leuk partijtje te worden, hoewel ik natuurlijk geen aparte binding met een van beide clubs heb. Het is gewoon lekker dicht in de buurt, vandaar.  En op welk niveau dan ook, ik blijf altijd geboeid door het spelletje.’

Van Veen was niet de enige Wijkenaar langs de lijn. Ook vader Jacques en zoon Joost Kooijman waren gekomen om de prestaties van het team van andere zoon Dick te bekijken. Broer Joost is trainer van CDW maar het duel in Aalst was afgelast, een goede gelegenheid om ook eens naar Langbroek te komen. Vader Jacques, voormalig doelman van SVF, herinnert zich dat hij ooit een keer op dit veld in actie kwam. ‘Een erewedstrijd tegen het eerste van DOS met Tonny van der Linden nog in de gelederen. Ik was gekozen in het regioteam als beste doelman van deze streek.’

Van Veen kon zich die wedstrijd in Langbroek niet meer herinneren, maar Kooijman nog al te goed. ‘Het was toen bijna net zo druk als nu, de beste spelers uit de omliggende gemeenten waren van de partij. Een plaatselijk huis-aan-huisblad had het georganiseerd, alleen de accommodatie van toen was in niets te vergelijken met wat hier nu aan mooie velden ligt. Van dat regioteam is intussen al een aantal spelers overleden. Je kan spreken van een historische wedstrijd op het veld van SVL.’

Dat het zaterdag een belangrijke wedstrijd voor beide ploegen was (SVL ligt op koers voor een plek in de nacompetitie terwijl Geinoord in de onderste regionen bivakkeert) bleek ook uit de drukte in de bestuurskamer. Toen ik rond twee uur arriveerde moesten zelfs extra stoelen aangerukt worden om iedereen een plaatsje te geven. Terwijl dat gebeurde liep ik nog even naar een foto aan de muur met het team van SVL dat ik 1973 voor het eerst kampioen werd in het bestaan van de club. Hoewel de foto al wat vergeeld raakt, kon ik de andere spelers en mezelf nog herkennen op de onderste rij.

 

Knus

SVL – Geinoord was daarom voor mij als bezoeker een meer dan historische wedstrijd. Niet alleen vanwege de ontmoeting met Van Veen en de familie Kooijman, maar ook omdat de voormalige doelman van SVL uit begin jaren zeventig vanuit zijn woonplaats Streefkerk naar Langbroek was gekomen. Joop Heus was destijds gelegerd in de kazerne in Doorn als beroepsmilitair en woonde tijdelijk in Wijk bij Duurstede. ‘Onderweg naar mijn werkplek reed ik dagelijks langs dit kleine veldje en dat oogde uiterst knus. Ik zocht een club om een jaar lang te kunnen spelen en na een gesprek met de toenmalige trainer Jan van Soest besloot ik overschrijving aan te vragen van Streefkerk naar SVL. Daar kreeg ik geen spijt van. We werden dat jaar kampioen en hadden een geweldig leuk team.’

Dat is allemaal historie, destijds speelde SVL in de derde klasse van de onderafdeling tegen ploegen als Posta, PUEM. Culemborg ’67 (Heus: ‘Daar stopte ik nog een penalty van Gerrit Koedam’), Benschop, Grift Boys, AMEV en BVC, namen van clubs waarvan een aantal al lang niet meer bestaat.

Nu heeft Langbroek een aantal fraaie velden, annex kunstgrashoofdveld, waarop een stabiele Eerste Klasser wekelijks mag spelen terwijl de ploeg ook al een kortstondig avontuur in de Hoofdklasse achter de rug heeft.  Heus: ‘Destijds was het hier een piepklein veldje, waarop alle wedstrijden gespeeld moesten worden en dat bij hevige regenval onder water stond. Maar dat deerde ons niet. We hadden een selectie die bij weer en wind voor elkaar door het vuur ging. Ik zal mijn Langbroekse periode dan ook nooit meer vergeten.’