Ironman op Hawaii blijft favoriete wedstrijd voor triatleet

Triathlon Roberto Cancian

Begin oktober stond triatleet Rob Barel aan de start van de Ironman in Kona aan de westkust van Hawaii. Het was alweer zijn elfde deelname aan het mega sportevenement dat voor menig triatleet het ultieme doel is om ooit überhaupt eens aan deel te mogen nemen. Barel (64) voltooide zijn eerste Ironman op Hawaii in 1984. ‘Het leek me wel eens leuk om daar aan mee te doen’, zegt hij glimlachend.

Ruim veertig jaar geleden, op 4 september 1982 om precies te zijn, stond Barel aan de start van zijn eerste triatlon. Twee jaar later eindigde hij al als derde in Almere bij de Nederlandse kampioenschappen lange afstand triatlon en schreef hij ook de triatlon van Veenendaal op zijn naam.

In zijn woonplaats Overberg blikt hij terug op die tijd: ‘Een succesvol en mooi jaar aangezien ik in datzelfde jaar dus ook de oceaan overstak richting Hawaii’. Als afgestudeerd bioloog kan hij ook genieten tijdens de trainingen en wedstrijden daar. ‘De eerste Ironman op Hawaii was meteen mijn doorbraak. Toen ik daar aan de wedstrijd bezig was, wist ik het zeker: Dit is mijn sport voor de komende tien jaar. Hoe zwaar de wedstrijd ook was, je ziet de Stille Oceaan en bent toch aan de andere kant van de wereld. Tijdens de training maar ook gedurende de wedstrijd zag ik de koffieplantages en fietste ik tussen de bananenbomen door. Ik voelde me net een toerist waarbij ik ook wel onder de indruk was van die fitte, gespierde en door de zon getinte jongens. Daar sta je dan als witte spillepoot uit Nederland’, lacht Barel die in 1984 uiteindelijk knap als vierde eindigde.

 

Uitgestapt

De triatlonverslaafde, zoals hij zichzelf noemt, kan er veertig jaar later nog steeds geen genoeg van krijgen. Ook deze maand genoot hij op het eiland in het Polynesische deel van de Stille Oceaan, ondanks dat hij de finish niet haalde van de wedstrijd die 3,86 km zwemmen, 180,2 km fietsen en 42,195 km hardlopen omvat. ‘Uiteraard ben je wel teleurgesteld, zeker ook omdat de titel in de leeftijdsklasse M65-69 het doel was. Opgeven was even een rotgevoel, maar achteraf een goede beslissing. Ik zou er anders veel langer last van hebben en nu heb ik er zeker geen gezondheidsschade van.’

Tijdens het laatste onderdeel, het loopgedeelte, stapte Barel uit. ‘Er was niets ernstigs aan de hand maar het zat er gewoon niet in. Vanaf het begin van de wedstrijd had ik niet voldoende energie. Bij het zwemmen kon ik dat oplossen op techniek en routine, maar bij het fietsen was het vanaf het begin al zwaar. Tijdens het lopen heb ik nog geprobeerd om wat meer cola te drinken, het bleef echter moeizaam.’ Rob Barel, winnaar als dat hij normaliter is, zag het winnen op Hawaii niet meer als haalbaar.  ‘Aangezien ik niet gekomen was om alleen de finish te halen, ben ik uitgestapt. Al met al heb ik wel genoten van alle trainingen en de voorbereiding. De wedstrijd is uiteindelijk maar een klein onderdeel van het hele avontuur.’

Een dag na zijn wedstrijd voelde Barel zich goed genoeg om er een mooie vakantie aan vast te knopen op Hawaii. ‘De Ironman is ontzettend zwaar. Je bent uiteindelijk toch ongeveer tien uur aan een wedstrijd bezig maar de tropische vogels die ik zag en de mantra’s die onder ons doorzwommen, dat blijft je altijd bij.’

 

Conditie

In december van dit jaar wordt hij 65 jaar, vandaar dat hij in de wedstrijden in de categorie M65-69 mag uitkomen. Tijdens de Ironman in Nice, de wedstrijd waar Barel zich dit jaar kwalificeerde voor de Ironman in Hawaii, was hij liefst anderhalf uur sneller dan de nummer twee in zijn leeftijdsklasse. De wedstrijden vindt hij mooi, de trainingen misschien nog wel leuker.

De basis legde de in Amsterdam opgegroeide Barel al vroeg. ‘Ik ben gaan sporten omdat het goed was voor mijn gezondheid, uiteindelijk bracht het prestaties met zich mee.’ De basis legde hij in combinatie met school. ‘Vroeger ging ik altijd op een oude stadsfiets naar school, dat waren de nodige kilometers iedere dag. In die tijd heb ik zeker mijn basisconditie opgebouwd.’ De echte triatlonverslaving kreeg Barel mee in Noord-Holland. ‘Voor mijn eerste triatlon raakte ik geïnspireerd door een groep ‘oude’ jongens die naar onze zwemclub in Amsterdam kwamen om mij voor te bereiden op de Ironman. De afstanden joegen mij echter de stuipen op het lijf.’

Barel koos daarom voor de korte triatlon waar hij direct de winst voor zich op eiste. ‘Ik had een oude racefiets geleend en trainde zonder enige ervaring. Nadat ik vier weken voor het evenement mijn kleine teen brak, was ik er vooral mee bezig om te kunnen finishen. Nadat ik tot mijn verbazing toch won, wist ik zeker dat dit ook direct mijn laatste triatlon zou zijn’, lacht hij. Er zouden echter nog ruim 400 triatlons volgen en daarnaast nog vele andere uitdagingen, op de fiets, door de heuvels, lopend of zwemmend. Waar voor menig triatleet de Ironman op Hawaii een ‘once in a lifetime’ ervaring is, draait Rob Barel zijn hand er niet voor om. ‘Het is verslavend maar vooral ook bijzonder mooi.’ Grote plannen heeft hij nog niet voor de komende tijd. ‘Eerst maar even lekker weer de trainingen oppakken en thuis wat kleine wedstrijdjes doen. Om te beginnen de Bos en Vallei Cross op 29 oktober in Rhenen die georganiseerd wordt door VAV uit Veenendaal.’  Wie weet wat er bij Barel, die 15 jaar prof is geweest en nu onder meer ook MTB reizen in Oostenrijk begeleidt, dan allemaal weer loskomt en waar hij binnenkort weer aan de start verschijnt.

 

Erelijst

Barel, die in 2000 als eerste Nederlander in actie kwam op de triatlon tijdens de Olympische Spelen in Sydney, schreef menig titel op zijn naam. Na zijn carrière als triatleet is hij overgestapt naar de mountainbikesport. Ook in deze sport was hij altijd vooraan te vinden, hij werd in 2006 en 2007 Nederlands kampioen en boekte diverse overwinningen in de nationale mountainbike-competitie. In september 2008 verraste hij door op 50-jarige leeftijd Europees kampioen op de crosstriatlon te worden. Voor de 1,5 km zwemmen, 35 km mountainbiken en 12 km veldlopen in en bij Ameland had hij 2 uur, 37 minuten en 40 seconden nodig. Hawaii is favoriet, maar waar bewaart hij nog meer mooie herinneringen aan? ‘De wereldtitel in Nice, in 1994, was wel heel speciaal. Zeker omdat ik al 36 jaar was en je denkt dat het dan niet nog een keer kan gebeuren. Alles lukte die dag. Daarnaast zijn de Olympische Spelen natuurlijk mooi. Het was al een hele strijd om er te komen omdat de regels van NOC*NSF niet makkelijk zijn. Op mijn 42e jaar heb ik het daar op mogen nemen tegen jongens die in de kracht van hun leven waren.’ Barel eindigde in Sydney uiteindelijk als 43ste.