Oeff

Column Pim van Esschoten 'Eindsignaal'

Daar liepen we dan, in een stoet van Neude naar Galgenwaard, voor de opening van het EK. Langs de kant keken de mensen wat meewarig. ‘Het zal wel,’ zag je ze kijken. Drie weken later stond een zee van oranje langs de stadsbuitengracht en op het Lepelenburg om de kampioenen te huldigen.

Het waren niet meteen de taferelen van 21 juni 1988 na de gewonnen Slag om Hamburg toen het centrum van Utrecht kolkte van gekte en geluk, maar 29 jaar later klom ik ter hoogte van Sonnenborgh toch maar mooi in een flinke paal om een glimp van Lieke en/of Vivianne op te vangen.

Het ging snel met die Oranje Leeuwinnen, in de zomer van 2017. Ze verrasten, ze maakten ons enthousiast met hun voetbal uit de Hollandse school. Sindsdien nemen we ze serieus. In onze koddige sportbeleving betekent zoiets dat we met duizenden de ploeg achterna reizen in de verwachting dat ‘we’ nu ook wereldkampioen worden. En als het spel niet is zoals we wensen, is er ook stevige kritiek. Met name op het trio middenvelders.

Oeff, je voelt de druk op de schouders van Sarina Wiegman. De bondscoach hield vast aan haar succesploeg van twee jaar terug. Ze veranderde niets, net als Bert van Marwijk op het EK van 2012 in Polen en Oekraïne, twee jaar nadat de teen van Iker Casillas Oranje van de wereldtitel had afgehouden. Het werd een aanfluiting. Exit Van Marwijk.

Wiegman moet iets. Het spel was de eerste twee wedstrijden te traag, te onzeker en de passing was belabberd. ‘Ontiegelijk slecht’, schreef de Volkskrant zelfs. Aan tafel bij de analisten op de buis (en elders) klinkt de roep om vervangers. Maar al snijdt die kritiek nog zoveel hout, de koppigheid van Wiegman heeft ook wel wat. Wat ze heeft gedaan in de wedstrijd tegen Canada, is nog ongewis. De deadline voor dit stukje niet; die is op woensdag. Punt uit. Maar áls ze bijvoorbeeld Sherida Spitse heeft vervangen voor Jill Roord, is ze gezwicht voor de kritiek. En dat knaagt aan haar positie. Houdt ze alles bij het oude, is ze misschien wel té koppig.

Oeff, die druk.

Hoe dit verhaal verder gaat, maakt nieuwsgierig. Zwelt de kritiek aan en krijgt het de trekjes van een nationaal debat? Wordt Wiegman later deze zomer geroemd om haar vasthoudendheid of juist haar drang tot verandering? En natuurlijk de vraag of ik ergens half juli wederom in een flinke paal hang om een glimp op te vangen van de Weergaloze Leeuwinnen. Ik sluit niks uit.