Schoorsteen

Column Pim van Esschoten 'Eindsignaal'

Soms wil het kwartje maar niet vallen. Neem nou die banden. Als debutant bij de Formule1 doe je heel erg je best te snappen hoe het zit.  Banden zijn cruciaal, zo ver is deze tv-kijker al wel. Je hebt dus zachte banden, nog zachtere banden en niet zo zachte banden. En dan heb je nog banden die wel of juist niet in de training zijn gebruikt.

En dat moet je allemaal precies weten om het te doorgronden, anders kun je net zo goed een potje gaan sjoelen. Na het sjoelen zit je

Pim van Esschoten
Pim van Esschoten

voor de buis en kijkt naar de fractievoorzitter van de VVD die het over Zwarte Piet heeft.

Daar komt ellende van, dat weet iedereen. Toch doet hij het; hij bindt de strijd aan met de Schoorsteen Piet. Uit naam van zijn zoon van acht en alle gelovige kinderen. Je schudt het hoofd. Maak die discussie nu niet politiek, hou kerk en staat lekker gescheiden. Maar echt onbegrijpelijk zijn die heel grote woorden. De fractievoorzitter spreekt van het einde van een traditie, zelfs moord. Toe maar.

In Utrecht kennen we Halbe Zijlstra als raadslid met een mooie bijdrage aan de ommezwaai in de politiek. Zo’n vijftien jaar geleden werd besloten flink te investeren in de sport. We plukken er nog de vruchten van. Hans Spekman mag de architect zijn geweest, zonder de steun van de VVD van Zijlstra was het niet van de grond gekomen.

Aan tafel bij Pauw wordt eerst geluisterd, daarna gelachen en tot slot is er de hoon. Halbe probeert zich nog te redden: ‘Ik ben niet tegen
verandering, maar dit is te abrupt.’ Dan denk je even aan zijn tijd als staatssecretaris toen hij snoeihard bezuinigde op de kunsten. Dát was abrupt. De botte bijl.

Halbe, het is goed als je iets doet voor tradities en kinderen. In ons prachtige land staan er nog altijd jongeren naast het veld, elke weekeinde weer. Ze doen niet mee aan die mooie traditie dat de jeugd naar een sportclub gaat. Geen geld. En van een cadeau op het heerlijk avondje zou ik ook maar niet zo zeker zijn.