Stoeptegel

Column Pim van Esschoten 'Eindsignaal'

De kleine Willem van Hanegem was dagelijks te vinden in speeltuin De Bloesem, in Oudwijk. Jan Wouters deed het op het Maasplein. Marco van Basten had z'n Herderplein en al die grasstrookjes in Oog in Al. En in Amsterdam was er het Balboaplein waar Ruud Gullit en Frank Rijkaard elkaar van kennen.

Pim van Esschoten

Kunstgras? Nee, natuurlijk niet. De gouwe generaties van Nederlandse voetballers leerden het allemaal op hard asfalt en straatstenen en groeide op met beurse knieën en kapotte schoenneuzen. De dagen waren nooit lang genoeg voor de eindeloze metsies en de straatverlichting ging altijd te vroeg aan. Vallen, opstaan, verliezen, winnen, trucjes, gemene rotstreken en samenspelen werd allemaal op straat geleerd. De grassroots van de Hollandse School zijn rauwe stoeptegels. En al die pleintjes, trapveldjes en straatstroken waren als een bron die nooit leek op te drogen.

En nu zie je er niemand meer.

Je kunt de teloorgang van Oranje (én het clubvoetbal in Europa) natuurlijk niet zomaar wijten aan lege pleintjes. Toch hoor je jeugdtrainers en leraren in lichamelijk opvoeding al langer waarschuwen voor bewegingsarmoe onder kinderen. Met alle rampen op termijn. Misschien zitten we nu wel in het begin van die termijn. Natuurlijk voetbalt de Utrechtse jeugd volop bij de clubs. Toch kan geen spelertje beter worden zónder die cultuur van de straat, die basis aan eindeloos veel uren voetballen en spelen. Vooral dat; spélen!

Ik ga kijken op een mooie novemberdag op het Maasplein en het Herderplein, ik toer wat door Kanaleneiland en Overvecht. Voorheen zouden er altijd ballen spontaan over de straat stuiteren. Nu niet. Het is leeg op de speelplaatsen tussen de flats. Het Maasplein en Herderplein zijn verlaten. Niks. Leeg. Wel prachtige voetbalveldjes, maar geen voetballertjes. Mooie klautertoestellen, maar geen spelende kinderen. Leeg. Nou ja, in het Wilhelminapark vind je nog voetballers. Jochies van een jaar of 52.

De Utrechtse jeugd vind je wél op Hoog Catharijne waar ze in de rij staan voor het Ziggo eCircuit. Zoals er wellicht drommen jongeren na schooltijd thuis op de bank hangen en FIFA 2018 spelen. Daar gaan we wel de beste van de wereld in worden, dat zul je zien. Of bij de WK voor robots op zonne-energie. Maar het voetbal zelf, het échte voetbal van stoeptegels en groen gras, gaat V&D en het klaverjassen achterna.

Gelukkig hebben we de vrouwen van Oranje nog.