‘Voor ons heeft ze al goud’

Handbal Roberto Cancian

In een speciale serie laten we anderen eens over de Utrechtse olympiërs praten. We laten de mensen aan het woord die de eerste trainers of begeleiders waren. Dat kan een vader of moeder zijn, een clubtrainer, maar ook een trainingsmaatje of iemand die zich over de pupil ontfermde. We vragen aan hen of de atleten hun talent al vroeg lieten zien, of juist helemaal niet. En verklaart het karakter misschien een latere gang naar het hoogst haalbare sportpodium, de Olympische Spelen? In deel 4: Laura van der Heijden.

Het zal deze zomer even wennen zijn voor de ouders van de Amersfoortse handbal international Laura van der Heijden. Ze moeten de verrichtingen van hun 31-jarige dochter tijdens de Olympische Spelen voor de televisie in Nederland volgen. ‘Bij het wereldkampioenschap, twee jaar terug in Japan, waren wij er nog bij. Net als bij de Olympische Spelen in Rio de Janeiro in 2016. Wij volgen Laura overal naartoe sinds ze op 6-jarige leeftijd begon met handbal. Haar eerste Europese Jeugd Kampioenschap was in 2007, later dat jaar maakte ze ook haar debuut voor het grote Oranje. Ze heeft vanaf die tijd onafgebroken in het Nederlands team gespeeld en wij hebben alles gezien’, vertelt vader Willem trots.

Moeder Petra luistert op de achtergrond mee. Zij maakte inmiddels al ruim 25 fotoboeken vol met krantenknipsels van haar dochter. Zelf speelde ze het spelletje ook. ‘Veel mensen weten niet dat Laura de kleindochter is van Co Wethly, die doelverdediger was van het Nederlands team. We hebben een echte handbalfamilie.’ Willem vult aan: ‘Laura vroeg altijd aan haar opa hoe ze het had gedaan. Hoewel opa altijd keek, zei hij nooit ‘dat is mijn kleindochter’. Dat karakter heeft Laura ook. Zij is een harde werker die voor iedereen klaar staat maar ze zal geen gekke dingen doen. Haar ijzeren mentaliteit heeft er mede voor gezorgd dat ze al zo lang op topniveau speelt.’

Afgelopen seizoen streek Laura van der Heijden, als handbalster opgegroeid bij LHV in Leusden, neer in Dortmund. In een seizoen zonder publiek op de tribunes, werd ze ongeslagen kampioen met de Duitse formatie. Het jaar ervoor kwam ze uit voor Siofok in Hongarije. Bestuurlijk gerommel en een droevige gebeurtenis binnen de familie, deden gevoelsmens Laura van der Heijden besluiten om dichter bij huis te gaan spelen. ‘Vorig jaar is onze zoon Luc overleden. Hij was altijd de grootste fan van Laura, zij dacht er in die tijd aan om te stoppen met haar sport. Je moet weten dat topsport keihard kan zijn en dat je eigenlijk zeven dagen per week beschikbaar moet zijn voor je sport. Er is geen ruimte voor iets anders.’

Van der Heijden pakte de draad toch weer op. Nu wil ze de wereldtitel die ze met Nederland veroverde in 2019, een passend vervolg geven in Japan. Willem van der Heijden: ‘Ruim vier jaar terug speelde Nederland tijdens de Olympische Spelen in Brazilië een bijzondere wedstrijd tegen het gastland. Ze wonnen met 23-32 en Laura scoorde vijf keer in die bomvolle arena. Dat is echt één van de mooiste wedstrijden die mijn vrouw en ik hebben gezien. De Jeugd Olympische Spelen (EYOF), die in 2013 in Utrecht werden gehouden, waren ook bijzonder. Laura was één van de sporters die de Nederlandse vlag mocht dragen, iets waar ze heel trots op is.’

Willem en Petra van der Heijden hopen dat hun dochter in Tokio ook met de Nederlandse vlag loopt na het behalen van de olympische titel. ‘Voor ons heeft ze al goud, ze moet het alleen nog even verdienen en meenemen naar huis.’