Wielerloopbaan Wilco Kelderman geplaveid met buitelingen (1)

Wielrennen Hans van Ommeren

‘Je bent geen wielrenner als je nooit je sleutelbeen gebroken hebt’, is een gevleugelde uitdrukking in het peloton. Het is een ‘haantjes-kreet’ die weerspiegelt dat vallen nu eenmaal hoort bij wielrennen. Elke rechtgeaarde coureur is ooit tegen het asfalt gesmakt. Wilco Kelderman zal zijn schouders ophalen bij dat gegeven. Althans, één schouder. De ander is te pijnlijk. Vandaag deel 1 over het wielertalent uit Barneveld.

Het is geen ernstige blessure in het wielrennen, een sleutelbeenbreuk. Een operatie, een plaatje erin en na een paar dagen kun je thuis op de hometrainer weer aan je conditie werken. Sommigen gaan zelfs meteen al weer de weg op om te trainen. Voor Wilco Kelderman is de blessure, opgelopen in de eerste helft van maart in Italië, uitgemond in een lijdensweg. Het is geenszins denkbeeldig dat zijn hele seizoen naar de knoppen is. Optimisten mompelen ‘de Vuelta’, maar de vraag is of hij die haalt. De start ervan is over ruim anderhalve maand, op 25 augustus. Voor de Tour de France had Kelderman ruim drie maanden om te herstellen. Het bleek nog te kort.

Maandag kon de 27-jarige Barnevelder een streep zetten door zijn Tour-ambities. Een val een dag eerder op het Nederlands kampioenschap op zijn broze rechterschouder veroorzaakte een helse pijn. Uit een CT-scan bleek het plaatje in de schouder – hij had rechts al vaker zijn sleutelbeen gebroken –  verbogen, waardoor hij zijn schouder moeilijk kan bewegen.

Het persbericht dat zijn ploeg Sunweb verspreidde was doordrenkt met treurnis en dat was begrijpelijk. De absentie van Kelderman in de Tour is een forse aderlating voor Sunweb. Kopman Tom Dumoulin zal zijn adjudant node missen in de bergen. Maar ook de wielerfans treurden: wat een drama toch voor die jongen.

 

Gouden toekomst

Vorig najaar leek voor Wilco Kelderman de oogstperiode na twee jaar sukkelen te zijn aangebroken. Hij reed een ijzersterke Vuelta en bekroonde die met de vierde plaats. Dagenlang had hij zelfs uitzicht op het podium dankzij een hartverwarmend optreden in de bergen en een uitstekende individuele tijdrit. Eindelijk leek hij zijn belofte (‘de meest talentvolle ronderenner die Nederland heeft’) te gaan inlossen.

Sinds zijn intrede in 2012 in het profpeloton bij LottoNL-Jumbo, toen nog de Rabobank, is Kelderman herhaaldelijk een gouden toekomst voorspeld. Nu gebeurt dat al gauw in Nederland, zie Robert Gesink, Bauke Mollema, Tom Jelte Slagter, Steven Kruijswijk en nu weer Sam Oomen. Alleen Tom Dumoulin lukte het door te drukken naar het hoogste podium.

 

Lichtgewicht

 Weinigen van wielervereniging Eemland in Amersfoort zullen vijftien jaar geleden in het tengere, blonde jochie een potentiële winnaar van een grote ronde hebben gezien. Bij Eemland maakte Wilco Kelderman zijn eerste kilometers in wedstrijdverband. Zijn oudere broer Martin was hem voorgegaan. Die ontwikkelde zich tot een verdienstelijke amateur, maar rook nimmer aan het profmetier. Dat deed Wilco wel, en snel. Als junior kreeg hij bij de Utrechtse vereniging De Volharding, geroemd vanwege haar internationale progamma, de kans zich in de kijker te rijden van het Rabobank Development Team, het walhalla voor ambitieuze talenten. Als 15-jarige verbijsterde hij iedereen door op een officieus EK in Luxemburg bijna achteloos naar boven te rijden. De lichtgewicht kon klimmen en hoe. Bovendien ontwikkelde hij zich tot een uitmuntend tijdrijder. De ideale combinatie voor een goede klassementsrenner.

Op 20-jarige leeftijd debuteerde hij als prof in de Tour Down Under en bleef zich in rap tempo ontwikkelen. De Barnevelder bleef de bescheidenheid zelve, al werd hij twee jaar later in zijn tweede Giro d’Italia al zevende en streed hij in het Criterium du Dauphiné (vierde) onbevangen met matadoren als Chris Froome en Alberto Contador.

 

Morgen deel 2: Torenhoog verwachtingspatroon voor Wilco Kelderman