Wilco Kelderman kan in Tour 2019 wel eens de ‘dark horse’ worden

Wielrennen Hans van Ommeren

Het is voor velen hét gezelschapsspel van de zomer: de Tourtoto. Wie gaat er voor de gele trui, welke sprinter mikt op het groen en welke klimmer heeft alleen maar oog voor de bollen? Hij zal op weinig 2019-lijstjes voorkomen, toch was Wilco Kelderman jarenlang de kroonprins onder de Nederlandse klassementsrenners. Daarom, doe eens gek, zet hem in als een 'dark horse'.

Dylan van Baarle, Dylan Groenewegen en Wilco Kelderman zijn de enige renners uit de regio Utrecht die zaterdag starten in de Tour de France.  Met slechts 11 Nederlanders in de grootste wielerwedstrijd is er dit jaar sprake van het laagste aantal sinds de 8 in 2010 bij de start in Rotterdam. Van Baarle zal door geen enkele kenner worden beschouwd als een renner waarmee je flink kunt scoren. De Veenendaler, meestentijds woonachtig in Monaco, moet immers drie weken lang beulswerk verrichten voor zijn  kopmannen Geraint Thomas en Egan Bernal van team Ineos, het vroegere Sky.

De naam van Dylan Groenewegen zal daarentegen op vrijwel alle Tourlijstjes prijken. De net 26 geworden renner uit Abcoude is een van ’s werelds snelste sprinters en pakt mogelijk zaterdag in Brussel een bonus wanneer de eerste gele trui vergeven wordt. Meestal wordt La Grande Boucle met een tijdrit dan wel een proloog ingeluid, nu is dat een ‘gewone’ etappe. Kaasje voor de sprinters dus die niet zo vaak de kans krijgen een dag of wat in het geel te rijden. Lukt het zaterdag niet als eerste de meet te passeren dan zeker wel een keer de dagen daarna. Want dat Groenewegen, in 2017 triomfator op de Champs-Elysées, voor Jumbo-Visma ritten in de Tour gaat winnen is zo’n beetje een zekerheidje. Vorig jaar won hij er twee alvorens hij na een val vroegtijdig naar huis ging.

 

Vuelta 2017

Blijft over Wilco Kelderman. In 2017 miste de Barnevelder op een haar na het podium van de Vuelta. De vierde plaats was niettemin een beloning voor drie ijzersterke weken in Spanje. Sindsdien ging het helemaal mis met de renner van Sunweb. Vorig jaar miste hij de eerste helft van het seizoen door een gebroken sleutelbeen met complicaties. Net terug in het peloton kwam hij kleine week voor de Tour ten val op het NK.

Dit jaar is het niet veel anders. Weer viel hij hard, ditmaal in de Ronde van Catelonië, weer was er een sleutelbeen geknakt. Erger was de nekfractuur die hem fysiek ernstig belemmerde. Met behulp van een nekbrace herstelde hij, maar in de Ronde van Zwitserland bleek dat er nog veel werk aan de winkel is.

Temeer daar die voorbereidingskoers op de Tour begon met…een val in de openingstijdrit.

De psychologische effecten van al die buitelingen zijn niet te meten. Kelderman is een rustige, sympathieke jongen die je nooit hoort tieren, misschien wel te beschaafd voor het harde wielermétier. Ondanks al die misère staan zijn fysieke kwaliteiten op de fiets buiten kijf. De eens zo beloftevolle junior van De Volharding, later de Rabo-opleidingsgploeg, is niet ineens zijn talent kwijtgeraakt.

Nu Dumoulin heeft afgezegd voor de Tour valt ook Keldermans takenpakket in duigen. Hij hoeft niet meer als meesterknecht in het hooggebergte te fungeren. Mag voor eigen succes gaan. Bij zijn twee eerdere deelnames, in 2015 en 2016, deed hij ook niet mee om ereplaatsen. De 79ste plaats gevolgd door een 32ste in het eindklassement zullen niet in het geheugen van de doorsnee wielervolger zijn blijven hangen.

 

Cynisme

Als hij de eerste week een beetje doorkomt en het vertrouwen op de fiets terugvindt kan Kelderman best eens de verrassing van de Tour van 2019 (6-28 juli) worden. Een goede graadmeter zal de zesde etappe zijn, met de finish in de Vogezen op La Planche des Belles Filles.

Wanneer een Nederlander zich over zijn tourlijstje buigt, is het cynisme meestal niet van de lucht. ‘Goede renner, maar niet constant genoeg.’ Of, ‘aardige klimmer, maar als het echt steil wordt geeft-ie niet thuis.’

Daarom: gok eens op een renner die dit jaar door niemand wordt gespeeld. Op Wilco Kelderman.